ankeverleysen

  Uit: Donkergroen bijna zwart.

 Kunstoevers, Aalst.

                                                    ❤

 

 

 

 

 

  Rimpel Ik hield het meest van de rimpel die u het minst graag wou verliezen. Hij die uw gezicht omzette in een tussentijd waarin het heden en verleden elkaar de hand hevig schudden en zo hun sporen nalieten.  Ik heb u gezegd dat een leven er minder toe doet als men niet in vrede met de taal kan leven en men zo het eigen leven of dat van de ander ondraaglijk veel lichter maakt.  De stemmen die harder schreeuwden dan wanneer ze uit een eigen stem bestonden. De onverdoofde opflakkeringen van verspilde tijd.  U zei me dat we dieren waren, dat taal er minder toe deed als het ons leed groter maakte. 'Verkleinwoorden zijn met een reden uitgevonden,' zei u en ik dacht hoe bedachtzaam u op uw woorden lette zodat ze niet samen met een zuchtje wind alsnog ontsnapten.  Ik zei u dat uw rimpel mijn leven mooier maakte. En u lachte uw tanden bloot tot u zich vermenigvuldigde. Ik had nog nooit op uw tanden gelet. Ik wist niet welke kleur ze hadden en of u ze nog allemaal op e...

Meneer De Coninck, Ik was veertien toen u stierf  en hoewel de oogkleppen me aan de oren werden vastgebonden had ik het moeten weten. Ik had het kunnen weten door de poëzie die armer werd en als een schooier aan de deuren van de huizen klopte op zoek naar verborgen woorden van troost. Het is toen dat de taal in mij haar intrede deed en ik u nog niet miste, zoals ik dat nu doe. Soms wil ik boos zijn op de gebeurde omstandigheden omdat ze te gauw en te voorbarig van u weg liepen maar dan herinner ik mezelf er aan hoe moeilijk het is om boos te zijn op evidenties die vroeg of laat dreigden plaats te vinden. Ik heb nooit geloofd in het helen van te veel rook om onze hoofden.  Als ik naar u kijk, zie ik de restanten van wie mijn vader is geweest en hoe de poëzie als brokken  uit een veel te grote hap aan hem bleef hangen. De gelijkenis ontneemt me soms de adem en dan denk ik: zonder adem blijft geen taal meer overeind, zelfs de mijne niet en dan hijg ik naar het leven, zo hard...