ankeverleysen

  Bergen verzetten   Lachen (bij L.)   Je zegt dat een dag niet gelachen, een dag niet geleefd is en vandaag kies je voor het leven.   ---------------------------------   Dualiteit (bij W.)   Ze breekt zichzelf af bij het fundament. Uit gruis wil ze niet langer heropgebouwd worden en toch   doet ze haar best om uit steen te bestaan.   -------------------------------------   Voetbalberg (Bij St.)   Op zijn berg wordt er gevoetbald. Er zijn bergen op bergen die hij wil beklimmen,   maar hij heeft de kracht niet in zijn benen. Men legt hem de bal voor zijn voeten en wacht tot hij trapt,   maar hij laat liever goals voor hem maken zodat hij ziet wie waar schiet.   --------------------------------------     De andere berg (bij St.)   Je bent veranderd want daar waar je uit drang bestond,   besta je nu uit ...

De berg   Er was eens een berg die geen berg meer wou zijn. Hoe vaker hij probeerde om gruis te worden, hoe meer het mislukte. Soms spande hij al zijn rotsblokken op om in zijn grondvesten te daveren, maar hoe hard hij zijn best ook deed, niets hielp. Hij bestond niet uit ijs, hij kon geen lawines veroorzaken om kleiner te worden. Er was niets wat hem deed afbrokkelen, zelfs de zure regen niet. De berg was sterk en tegen alles bestand, behalve tegen zichzelf. De berg dacht dat hij beter af was als een hoopje aarde.   Wat hadden mensen aan hem, als hij hen altijd in de weg stond. Als hij al mensen hoorde, zeiden ze steeds: “We moeten eerst nog die zware berg beklimmen.” Nooit was er iemand dat zei: “Joepie, weer een berg waar we vlotjes overheen kunnen huppelen.” Mensen waren een zeldzame soort. Ze woonden niet dichtbij en moesten van heinde en verre komen om hem te aanschouwen. Als ze hem zagen, spraken ze telkens in beladen woorden over hem waardoor hij zich vaak nog zwaa...

  Foto sociale media Foto sociale media De Australische therapeut Nick Cave is een beetje zoals de dure therapeut die je op voorhand betaalt. Je vreest tot op het allerlaatste moment dat je zal afhaken en je verzint er allerlei smoesjes bij: ‘het giet, er is te veel volk, mijn gezondheid is te zwak, je moet te ver stappen’. Tegelijkertijd besef je dat je de sessie ook nodig zal hebben en dat het niet teleur zal stellen. Dat het misschien vandaag het essentiële verschil kan maken tussen het vuur willen behouden en het langzaam uitdoven. Je zoon komt de kamer binnen en zegt: “Ik heb er geen zin in.” Hij is vijftien. Het is zijn eerste festival. Je gooit een munt op de stapel redenen om niet te gaan. Je weerstand wordt groter. Je stapel met geld lijkt torenhoog in de lucht te steken, maar weegt niet op tegen het éne muntje van de voor-argumenten: “Het gaat hier over Nick Cave en over niemand anders.” En dus neem je je kind en je festivalspullen bij elkaar. Je grabbelt een te kle...

  Vervellen “Hoeveel vel kan een mens verliezen,” denk je terwijl je je van huid ontdoet. “Ik lijk meer op een slang dan dat ik er één wil worden en als ze mij een muis voorschotelen, zal ik het beest niet verorberen. Ik zet het niet op een lopen, want de dag dat ik bang word voor knaagdieren met te grote oren zullen de dinosaurussen opnieuw leven en zullen de dieren eindelijk spreken. De dag dat ik buiten zinnen raak door spinnen, was gisteren toen het beest me trots het haar op zijn poten toonde. Ik hou niet van spinnen, ze hebben te veel ogen. Ze zijn te snel en ze zien te goed uit hun doppen. Ze lijken te weten waar jij je schoen zal neerplanten en nemen al op voorhand een aanloop om over je heen langs de bedrand te verdwijnen. Ze kennen je kamer te goed, weten perfect in welke gaten ze zich schuil kunnen houden en achter welke kader de spleet groot genoeg is om tussen te verdwijnen. Ik hou niet van spinnen maar zij houden wel van mij. Het is een haat-liefde verhouding die ...

Mijn vaste, veilige therapeut is ziek. Er verschijnen allerlei doemscenario’s in mijn hoofd. Ik hoop dat het niets ernstig is want het liefst van al zie ik hem springlevend, fluitend en zo fris als een ongeplukt hoentje door de gangen de polonaise dansen. Niet dat hij dat ooit doet, maar in mijn gedachten kan en mag hij veel. Ik maak een top vijf op van de ziektes die ik hem, op basis van -al dan niet- eigen ervaring, het minst toewens:   1.       1.   Buikgriep. Ik heb zelf last van emetofobie. Overgeven is in mijn hoofd het ergste wat er bestaat. 2.       2.   Covid. Uit eigen ervaring kan ik melden dat de kortademigheid akelig is, ook alle neveneffecten (zoals verlies van geur- en smaakzin, uitputting, hoofdpijn, etc) die erbij komen kijken, zijn geen aanrader. 3.      3.   Een geknelde rugzenuw. Dat is op vlak van pijn het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. 4.      4. ...

 

  foto AV Tijdkader (bij M.)   Soms dienen de donderwolken boven haar hoofd zich aan om samen te klitten tot onweer dat dreigend   de storm gebiedt ons om te blijven. De tijdvragen die verschijnen als het donker is, ontremmen ons:   hoezeer ik je in een kader plaats, hoe meer je uit wil breken. In de herhaling worden wij meer moe, bestaan wij uit het glas om te breken en niet langer uit de reflectie of de rand.   Wij zouden zo graag een stop op de dingen zetten en niet in het minst op onszelf, om ons later weer   uit te laten barsten.  ---------------------------------------- Wij (Bij M)   Je wil wel maar je kan niet: uit de stoel die je gewichtloos houdt.   Hoe langer de verpleegster op zich laat wachten hoe zwaarder het leven weegt.   We zijn niet langer het koppel dat de boeken met mekaar deelt.   We zijn een ander verhaal geworden.  ------...