ankeverleysen

   ©AV “Hoe kan je vergeten wat nog niet helemaal voorbij is?” Je trekt je ogen bij elkaar waardoor ze kleiner lijken. Ik weet niet hoe ik je het mooist vind. Ik twijfel nog. Niet aan je ogen, noch aan jou maar aan de vraag die je me net stelde. “Wij zijn niet gemaakt om elkaar te vergeten” zeg ik terwijl ik je voorhoofd kus. Je huid verliest zich zo nu en dan. Je zegt soms smalend dat je een slang bent, maar mocht dat zo zijn dan had ik je al lang rond mijn nek gehangen. Ik wil niet dat je sist of dat je vervalt in stilzwijgen zoals nu. Je aarzelt. “Zijn wij dan wel gemaakt met een reden?” Ik durf je vraag niet te beantwoorden. Ik weet niet of er een god bestaat die grootse plannen met ons had. Als hij er is, waarom heeft hij ons dan niet perfect gemaakt. Af, tot in de puntjes, zodat we meer konden matchen en we elkaar niet steeds hoefden te zoeken. Waarom wordt het na de dag ook steeds weer nacht in ons hoofd en bestaat er geen uitknop waarmee we ons zelf even ‘off’ kunn...

  AV

 

  AV vrij naar Seurat, acrylverf Wolkvogels, AV, acrylverf 

  Installatie en foto, AV Daar   Wij zijn wij die zonder handen onze voeten doen sputteren tot we onze eigen bliksem maken.   We knikken onze knieën, plooien onze poep tot we ingezetenen worden van de plek die we als plaats benoemen.   Het is daar dat ik je zag zonder ogen en jij mij zacht met de vinger wees. Ik wist toen nog niet wat aaien betekende.   Anke Verleysen

  foto vanop aanlegsteiger, AV Liefste,   We kijken niet langer naar elkaar en het is raar om ons zo, op die manier, te moeten verliezen. Je mijdt mijn ogen. Zelfs als ik ze voor je opmaak, weiger je mij te zien. Niet langer in de spiegel, noch op papier of in het meer dat aan de aanlegsteiger lag en dat we tot het onze maakten. Ik schreef in het boekje van de liefde dat we de oneindigheid zouden bepalen, maar het mocht niet baten. We lazen over de meeste liefde die verloren ging, maar we geloofden het niet. We zouden het maken. We dachten dat we sterker waren dan uitspraken van grote meesters. Wij zouden het hen leren. De dagen van aan elkaars lippen hangen zijn voorbij. Waar ben je bang voor? Wat maakt de last op je lippen te zwaar om dragen? Verbergen we ons zo voor ons eigen verdriet? Wat is een boom in de lente als hij niet langer zijn blad kan vasthouden. Hij zou leeglopen nog voor hij de kans kreeg om iets te worden. Je bent mijn losgevallen blad. Ik zoek je. Laat...

  ‘Het is oké. Ik mag hier, nu en niet straks aan de kassa staan’ denk je terwijl je net thuis de vervallen melk met het badwater hebt weggegooid.  De mensen achter je zijn opgetut en in een vrijdaghaast. Ze kijken ostentatief op hun uurwerk om de man aan de kassa op te jutten. Het lukt niet. Ik zet de melk op de rolband, neem een beurtbalkje en plaats het na mijn boodschap. Ik kijk in de ogen van een oudere vrouw achter me. Haar zachte blik neemt me even mee naar warmere oorden. ‘Dank je’ zeg ik in gedachten nog voor ze merci fluistert. ‘Het is koud buiten’ zegt ze, terwijl ik al even gehoopt had op iemand om een gesprek mee aan te knopen. Dat ze de eerste levende ziel is, waar ik vandaag tegen spreek hoeft ze niet te weten. De cavia stierf vanmorgen. Een drama voor Skippy. Zo heette de cavia. Ze werd vernoemd naar de bekende kangoeroe in de hoop dat ze ooit zo zou leren springen.  Ze nam de zon met zich mee, zou mijn dochter zeggen. Haar cavia was haar wereld. Het Afr...

  Je bent een god in’t diepst van je gedachten. (tav Willem Kloos)   Je moet een hiernamaals voor me maken zodat ik tegenwoordig kan zijn in een toekomst die nog te bepalen valt en mijn marchanderen niet meer binnen lijnen hoeft.   Je moet de zin aan me geven zodat ik kan leren om de punt voor me uit te duwen niet langer te bestaan in woorden maar in onafgewerkte gehelen en dat ik zelfs daar een beetje wil bestaan.   Je moet een god voor me maken zodat ik weet waar ik goed en fout in kan bewaren en dat ik mijn vragen niet telkens hoef uit te stellen  voor ik de antwoorden verzin.   En als we dat alles achter de rug hebben, en ik niet langer uit de rib van de man maar uit mezelf besta, wil je me dan, op de achtste dag vragen hoe het met me gaat? Anke Verleysen

  Stout   Je moet stout zijn om uit jezelf te breken. De whisky langs de verkeerde kant van het glas uitgieten om er geen slokjes maar sloten mee te vullen en de oude, zatte koeien bij de horens pakken en ze eindelijk op hun plaats zetten. Je geeft ze geen tijd om te loeien, want dit is jouw moment.   Je moet je ogen niet uitwrijven, maar je mag staren tot er een vrouw passeert op veel te hoge hakken. Je moet niet wensen dat ze valt want zo stout ben je niet. Je moet afwachten tot de prooi uit je zicht is verdwenen en dan jezelf aan de tand voelen of zij is wie jij wil worden. Je wil je hakken horen klakken.   Je moet je haren achterover gooien met een flair van m’as-tu vu om zeker te weten dat men jou zag. Je moet je smaller maken dan je bent, je lippen tuiten zonder naar vis te ruiken, jezelf herhalen tot je niet langer tolt en je je eigen wartaal weer in kan slikken. Je bent geen stripfiguur.   Je longen moeten ...

  Gelukkig Nieuwjaar De haan die weer wou kraaien vormt de voorlopige naam van de verzameling te schrijven gedichten die ik in 2022 zal aanleggen. Het eerste gedicht schreef ik vandaag. Ik deel het graag met u: Weet je nog die dag waarop je het leven aankon, mijn liefste? Het duister had geen scheuren voor ons bewaard.   Alles was vers: wij, het laken waarin ik me niet langer wilde wikkelen. ‘Bloot ben je het mooist’ zei je en ik verstopte me langs jouw plooien.   Je lijf leek ver, je stem dichtbij. Ik moest toen nog over je lippen heen om je echt te kunnen bereiken.   Het is het raken dat me bijbleef. De gulzigheid van het verlangen in ons schemerde niet langer, we waren geen schaduwen op de muur. We duwden het licht voor ons uit om het vuur in het donker aan te houden.   ‘Raap me bij elkaar en hou me tezamen’ zei je terwijl ik dat al lang had gedaan. Die nacht bleef er veel van ons over. In 2020/2021 werden er een 45...