ankeverleysen

  Saudade Ik had het vandaag met iemand over een van de zwartste herinneringen uit mijn leven: het niet meer wakker worden van mijn grootmoeder.   De dag dat de hemel maar beter bestond. Ik sprak over het willen uitwissen van het gemis en over hoe dat niet kan.  Ik mis haar nog steeds: haar stem en vooral de klankkleur die mij het snelst ontglipte, de geur van haar natuurlijk parfum, het kruisje van haar huisje zoals het spreekwoord dat wil, het klutsen en sissen van haar eieren op de hete pan. Ik mis het namaken van groene spinazievulkanen met ketchup als lava. Ik mis de te grote ronde bril op haar neus en haar manieren van kijken. De wijsheid die ze in zichzelf verborgen hield en af en toe liet blinken in het zonlicht, zodat je wist hoe slim de jaren haar gemaakt hadden. Niet dat je daarvoor de deur op een kier moest zetten, je kon het zelfs weten in het donker. Ik mis de woensdagnamiddagen waarop mijn beste maatje en ik samen konden spelen onder haar alziend oog en hoe...

Dik Japans penseel, zwarte inkt Petit Gris-penseel, zwarte inkt Oefenen op bewegingen en verhoudingen,  paard in galop Copyright Anke Verleysen 

 

  Heimwee Ik weet niet of ik veel vraag, dat werd me niet verteld. Ik hoef geen grootse dingen, geen bergen vol met geld, geen uitgestrekte landen, geen schijn, geen dikke nek noch ego want dat is niet wat telt. In mijn wereld is het kleine groot genoeg om te bestaan en het allergrootste kan ik toch alleen niet aan. Soms doe ik gekke dingen om verdriet terug te dringen. Soms huil ik naar de maan. De tijd haalt mij nu vaker in. Een einde volgt steeds sneller op een nieuw begin. Ik weet niet of ik veel vraag of ik het zeggen zou want wat ik echt het liefste wou dat is weer bij je kunnen zijn. Ik wil zo graag opnieuw een kloppend hart voor jou. Gedicht op rijm (v1): heimwee Foto: takje Copyright: Anke Verleysen

Zullen we de scherpe randen van vandaag halen? Creatief klooien met Zita.  Komeet, verf op doek Blikje, potlood Planteneter, waterverf Boom, waterverf Plant, houtskool  Meisje, houtskool  Weerbarstig vuur, waterverf  Zita ❤

Ze zegt me dat ik met de schelp aan mijn oor de zee kan horen ruisen. Het is de kunst van het luisteren. Als je het strand verzint, haal je de zee dan dichterbij? Je tekent tot je het zand haast kan voelen. De zilte zonde brengt schelpen met zich mee in alle formaten. Je weet niet welke eerst te kiezen. Je bent een kind van 38 en je tekent om even vast te houden.  Schetsen: witte stift, vulpotlood, fine liner.

  Terugblik gedichten poëzieweek 2021: e lke dag een gedicht. Samen (voor Zita, v1)   Het waait in huis en in ons hoofd. ‘De wilde wolven huilen’ zegt het meisje en dus gooi ik een bot naar buiten. ‘Vrees niet,’ zeg ik, ‘ze zijn gevoed en lusten ons bloed niet langer.’   Ze nestelt zich tussen mij en het water in, baant zich een weg langs mijn takken naar omhoog en gooit haar neus in de plooien van mijn nek.   Ze ademt zachte zuchten in mijn oor alsof ze wolken onder haar tranen tracht te leggen. Mijn takken krijgen blaadjes, rollen zich rond haar tengere lijf en houden haar tezamen.   ‘Zullen we omvallen? Worden we tot achter het donker verdreven?’ vraagt ze. ‘Samen drijven we het duister uit elkaar,’ zeg ik.   Ik toon haar niet hoe de storm zich ook meester van me maakt. Dat ik tranen toevoeg aan de regen, stuurloos word en haast ontworteld de toekomst tracht te verdringen hoeft ze niet te weten want zij h...

Je steekt je hoofd onder de kraan. De herinnering haalt je in. Voelen, denk je terwijl je naar lucht hapt in water en weet dat het niet kan. Je bevriest en beseft dat het niet langer een functie heeft. Er is geen man meer die de deur tegen je aan gooit, die je met je rug tegen de muur plaatst en blijft duwen tot je vreest dat je botten zullen breken. ‘Ik moet sterk zijn’ denk je en je tracht je te vermannen in de vrouw die je bent.   Je weet ondertussen dat pijn relatief is en dat het in vele vormen verschijnt. Er is geen kind dat de lucht uit zijn longen perst. Hoe kan iets verdwijnen wat diepgeworteld in je cellen zit?   ‘Onder en boven water blijven’ spreek je jezelf toe. 'Je hoofd erbij houden.' Je wil verbannen wat je ooit lief leek in zijn naakte essentie, maar weet niet of je jezelf graag blaasjes wijsmaakt en vergeet dat een boemerang steeds terug ketst. Je herhaalt het stopwoord als een mantra, verbeeldt het bijpassend bord. Verboden terrein. Je ziet de wachters, ...

  Plant, potlood Gevulde tafel, potlood Zeester met koffie (ode aan Bart Peeters), houtskool Knuffelen tot je niet meer weet waar het kussen begint, potlood Wandelen in plassen, houtskool Zijaanzicht, potlood Oplossen, houtskool Vaag in kruisen, houtskool Stekels, houtskool  Zwarte spiegel, potlood Matzitster, potlood  Spotlightplant, potlood Vuur vatten, potlood Kussen bij zonsondergang, potlood

"Wanneer wolken luchtkastelen worden."  Foto Gedicht "Genade": Gedicht "Klein": Copyright Anke Verleysen  

  Ik parkeer me voor de bloemenwinkel. Ik twijfel. Naar binnen gaan of niet? Ik kijk rond. Er zijn geen mensen. Enkel de bloemist en ik. Niet dat wij geen mensen zijn. Een haast lege winkel, dat moet lukken. Niet flauw doen. De dag moet meer zin krijgen, ervoor zorgen dat de taal niet uitdooft. Ik stap het ideale scenario binnen, laat me leiden door de geur en door de pijlen op de grond. De bloemist zwaait van achter de hoek.  Hij: ‘Kan ik u helpen?’ Ik: ‘Ik kocht een dikke week geleden rozen. Mooi en vrij noodzakelijk, maar ze geurden amper. Ze zijn verwelkt ondertussen, dus vervanging dringt zich op. Kunt u me de bloem uit uw winkel geven die het meest nazindert?’ Hij kijkt rond en denkt zichtbaar na: ‘Het spijt me. We hebben geen bloemen die geuren.’ Ik kan mijn ontgoocheling amper verbergen: ‘Echt? Geen enkele?’ Ik denk dat ik me vergist heb van winkel. Geen geurende bloemen in een speciaalzaak voor bloemen. De award voor de beste sketch gaat naar …, hij haalt me u...