ankeverleysen

Michael Jackson (acrylverf, oliepastel, krassen met houten stokje) Sigmund Freud (acrylverf, oliepastel, krassen met houten stokje) Schets vooraf: Sigmund Freud en David Bowie AV  

  AV

 Opdracht oog, diverse potloden AV Zita haar getekend oog:

  Foto's AV

  Vanalles wat, diverse materialen. 

  Foto AV Ze heeft een plant voor ons geplant en schreef er ‘voilà’ bij in de hoop dat dat alles zou zeggen. Ze is vergeten dat wij mensen van veel woorden zijn en dat we graag hadden geapplaudisseerd om een afscheidsspeech waarbij ze van alle dokters die haar zijn voorgegaan de voeten kust en waarbij ze zegt welke nieuwe uitdaging voortaan haar dagen zal vullen. Maar ze weet niet hoe ze meer dan gevat moet zijn en daarom houdt ze het liever kort. Wat niet weet, niet deert. Wat niet gezaaid wordt, kan ook niet geoogst worden. Ze wil geen vermoedens voeden, laat hen liever honger lijden en een stille dood sterven. Ik hoop dat zij die dichter bij haar staan meer letters kregen. Misschien als draden van een schaal spaghetti die ze zelf moeten zien te ontrafelen. Een handvol letters om verhalen uit te kunnen plukken. Misschien wil ze dat we zelf tot een betekenis komen, want daar is waar de meeste therapie om draait: eerst het licht zien in je hoofd en de lamp daarna zelf aan houden. Z...

  Foto vlag Oekraïne, Google Griezelig hoe een gedicht dat ik op mijn 16de schreef, vandaag nog accuraat is. Gedicht uit Steen voor steen, AV

  Foto: Watou, wat ben ik zonder dak? AV Silencieux Ma belle, j'ai perdu le temps.  Il y a longtemps que je't aime  et la tendre mélancolie m'a mis  en prison de vie.  J'ose d'exister dans ceux  qui m'ont donné leur manquements.  Je suis les trous dans l'amour qu'on a parlé  mais qu'on n'essaie plus.  Je ne suis rien sans toi.  Tu le savait déjà avant de nous taire.  Tu l'as ententendu de ceux qui ne savaient rien  des histoires perdus.   Je respire et je me tais,  je suis trop silencieux pour bavarder  dans le silence. Il me reste d'oublier tout ce que j'ai appris.  Je ne prends plus les rires de ton visage.  J'essaie d' exister moi-même.  Je tombe et je voyage dans ma tête.  C'est là que tu reste toujours impitoyable.  C'est là où l'enfer brûle le plus.  Souvent les larmes ne peuvent plus  éteindre le feu. Poging tot een Frans gedicht, AV

Imaginaire huisdieren, vrije tekening. Ze zegt dat ze een draak wil en dat je hem moet halen. Maar wie weet waar ze wonen en waar ze nesten broeden. Wie zegt of ze uren uit hun bek stinken, geuren van opgebrand ijzer in zich hebben opgeslagen en ruiken naar resten van sulfaat. Wie zegt of ze ooit lief hadden zonder de ander in vuur en vlam te zetten. Wie trok aan het kortste lontje, haalde een vleugel uit om er zich achter te verbergen. Wie wist dat ze konden vliegen nog voor ze leerden hoe hun vleugels uit te slaan.   

❤  

  Ode aan de jongen De jongen buigt voorover met een elegantie die iedereen het nakijken geeft als ik zijn kamer binnenval. Niet dat er veel mensen zijn, enkel wij en dat is soms meer dan genoeg. Het is daar dat ik in hem de man zie die hij ooit zal worden evenals het restant van de jongen die hij is geweest. Hij zit ergens tussenin en heeft het over hoe hij benaderd wil worden, met de houding van een onnavolgbare vooruitgang in zijn leven. Het brabbelen, het zachtjes zoeken naar woorden en het houden van alles wat dierbaar voor hem is: in fases raakt hij steeds meer en preciezer de essenties aan. Het is met kloppen dat je de kamer binnenkomt. Niet met één, noch met twee maar met drie getelde bonzen die de wereld even doen opschrikken. Een au sérieux die hij zichzelf heeft toegemeten nadat hij hem op verschillende wijzen heeft gepast, langs boven, langs onder, langs wegen die nog niet eerder verkend werden. Hij is niet meer wie hij was, maar hij is ook niet wie hij al wil zijn. H...