Voilà

 

Foto AV

Ze heeft een plant voor ons geplant en schreef er ‘voilà’ bij in de hoop dat dat alles zou zeggen. Ze is vergeten dat wij mensen van veel woorden zijn en dat we graag hadden geapplaudisseerd om een afscheidsspeech waarbij ze van alle dokters die haar zijn voorgegaan de voeten kust en waarbij ze zegt welke nieuwe uitdaging voortaan haar dagen zal vullen. Maar ze weet niet hoe ze meer dan gevat moet zijn en daarom houdt ze het liever kort. Wat niet weet, niet deert. Wat niet gezaaid wordt, kan ook niet geoogst worden. Ze wil geen vermoedens voeden, laat hen liever honger lijden en een stille dood sterven. Ik hoop dat zij die dichter bij haar staan meer letters kregen. Misschien als draden van een schaal spaghetti die ze zelf moeten zien te ontrafelen. Een handvol letters om verhalen uit te kunnen plukken. Misschien wil ze dat we zelf tot een betekenis komen, want daar is waar de meeste therapie om draait: eerst het licht zien in je hoofd en de lamp daarna zelf aan houden. Ziedaar, de plant die voortaan de lucht voor jou zal filteren. Ik zou het haar kunnen zien denken, maar ik hou mijn ogen dicht want ik wil onzekerheden niet invullen. Ik weet niet of ze houdt van grote emoties die mooier staan als ze met een hoofdletter worden geschreven: Versmoord verdriet, Afscheidstranen, Brommende boosheden, Onvervulde verlangens. Ik plant ze naast haar pot, in de hoop dat ze ook wortel schieten en zo kunnen uitgroeien tot iets wat echt gevoeld kan worden. Wie weet tot wat ze verworden, meer nog dan restjes opzijgeschoven vermoeidheden, secreten van onze diepe duistere kanten of stekken van een uitgetrokken liefdeshistorie. Zo lang ze mogen groeien, zullen we de hoop op andere enten niet verliezen. Dat ze de te grote kudde moest leiden met een gebrek aan middelen en extra personeel, kan niemand haar ooit kwalijk nemen. Dat ze een goede herdershond was en de schapen netjes bijeen dreef, staat buiten kijf. Ze zorgde ervoor dat dit schaap zich vaak begrepen voelde en op momenten dat het zijn poten dreigde om te slaan, was zij er om op voorhand verbanden aan te leggen en zo de poten te versterken. Soms moet een hond ook wonden kunnen likken. Ze zalfde zonder zalf. Schapen zijn zwart in afscheid nemen. Ze mekkeren en komen niet verder dan ‘tot ooi-t’, want wanhoop drijft hen tot voelen en schapen huilen niet.  Gelukkig leerde ze het schaap nooit planten te eten. Er zijn geen zekerheden op deze na: men ziet ons terug, met een grotere plant en een koffer vol gevulde woorden.

tekst AV