ankeverleysen

  Hoewel ik niet vaak lijstjes opmaak, ben ik er wel een fan van. Mijn enige lijstje dat jaarlijks à point staat, is dat van mijn gelezen boeken. Sinds 2011 hou ik het bij omdat ik anders zou vergeten welke boeken ik allemaal lees. Ik ben een fervent lezer. Ik hou er van om andere realiteiten te ontdekken. Boeken zijn vrienden die me voor enkele uren meenemen naar werelden die ik (meestal) niet ken en niet kan voorspellen. Ik lees dagelijks 's avonds voor het slapengaan, als gezond slaapmutsje. Ik kijk amper naar tv programma's (op "Alleen Elvis blijft bestaan" en mijn guilty pleasure "Blind getrouwd" na). Ik lees liever. Boekentips bewaar ik in mijn gsm op een "Te lezen-lijst". Ik lees wat ik op dat moment wil lezen of wat zich aandient. Het is dus niet steeds literatuur met de grote L en dat hoeft ook niet. Op de foto's hierboven staan mijn favorieten of de boeken die het meest indruk op me maakten, hoewel er nog een paar ontbreken van Moriar...

  Apeldoorn, 2018 AV Uitvinder (v1)   Ik heb het aan de wind gevraagd of ik je voortijdig op mocht bergen. Er raasde geen trein voorbij en in het antwoord dat ik zelf verzon, vond ik niemand terug.   Ik boog het hoofd voor bladeren die vielen, knikte om de kou uit mijn lijf te houden. Waar zullen wij anders dan hier, op deze bank, los van dit land, onze voeten volgen, luchtcirkels maken met onze benen.   We waren neergezetenen. Ik zei dat ik nieuwe woorden maakte om ons extra bestaansrecht te geven, als adem die je aan de laatste zucht toevoegt, omdat ik herinnerd wil worden als de vrouw die restjes verzamelde. Anke Verleysen, 2021

  Tekening AV Kerstgemis (v1)   We zijn groot geworden daar waar klein zich verborgen hield achter de zetel of onder de mat. Ieder huis heeft zijn kruis en ik vraag me af waar het onze is gebleven.   Ik speur de hoeken van de kamer nooit meer af. Ik hou mijn adem niet meer in, loop niet langer op de toppen van mijn tenen, en toch.   Als de olifant de porseleinen kast in komt, treedt de melodie van weleer in werking. Ik ben niet langer oud maar vijf en het huis besluit om geen thuis meer te blijven.   Het heeft het stof van zich afgeschud door te daveren in zijn grondvesten. We hebben het niet meer vast geankerd.   We lieten hem begaan tot het wiegen in ons lijf stopte en de agressieve golven van verdriet kleiner werden. Het hoofd -te vol om aan gevulde kalkoen te denken- ging alle kanten uit.   En zeg me dan hoe ik je daar bovenop met kerst moet missen. Anke Verleysen

 

  Snelle methode: houtskool, wit krijt Trage methode: potloden H, HB en 2B Anke Verleysen 

  Fineliner Kroontjespen, Chinese zwarte inkt Fineliner Fineliner AV

  foto AV Boswandeling   Ik vroeg je om de treurwilg te zijn in mijn minzaam leven en je liet je handen hangen, lager dan je hoofd dat niet langer zijn tong op hield. “Zo speel je dood” zei ik   terwijl ik bijna aan je zou schudden maar het niet deed omdat ik bang was dat je naast je bladeren ook jezelf zou verliezen.   “Zonder jou ben ik dat” zei je en je sputterde na tot je alle regen verzamelde in plassen rond je stam.   “Ik hoef je hout niet,” zei ik, “je laat me zo al branden” en ik kuste je schors tot je droog werd en de wind opnieuw   door je takken raasde. Anke Verleysen

  foto AV Treurwilgverdriet We zijn de straten waarin we verdwaalden opnieuw tegengekomen.  We hebben ze pas achteraf herkend,  wanneer we onze ogen dubbelcheckten: het bos dat aan ons voorbijging, de scheuren in het kernhout van de beuk, de kapel waarin wij niet gebeden hadden omdat wij dan al zinloos leken, het mos dat met de wieken van de molen meedeinde. Toen we wisten wat we zagen, dekten we elkaar toe met woorden die elders warmer klonken: rotondedraaier, kruispuntvaarder, stronkomarmer, treurwilgverdriet. We wilden er geen beelden bij verzinnen. We bleven elkaar zien tot in den treure, tot ook wij niet langer onze tranen bewaarden. Anke Verleysen

 van Van Gogh proberen. Ecoline, penseel en bamboepen

  schaduw van een boom, AV Lepels (voor A. en J.)   Het onwezenlijke doet zich aan ons voor. “Zullen we wederom beginnen?” vraag ik maar je antwoordt niet langer. Ik zou de stenen uit de muur halen om je opnieuw op te bouwen.   Ik zou je smelten om je in me op te lossen en daarna langs mijn randen op te slaan. Als iemand me ronder mag maken, ben jij het.   De adem verstilt, de klok heeft de wijzers naast zich neer gelegd en we zingen niet langer dezelfde melodie.   De vogel verdwijnt achter te dunne takken. Een bek wordt opengesperd, maar we kijken niet omdat er niets meer te zien valt.   “Kom terug” vragen zij die nog bochten in het heden willen krijgen maar wij zijn afgesneden van onze huid, leggen de lepels niet langer naast elkaar neer.   De dood heeft het op ons gemunt daar waar we de kruisen uit elkaar trachtten te halen. We zijn zondaars in het zoeken. Anke Verleysen  

  Coronagedachtenboek Week 2 Plastic bloemen Maandag 29/11/21 Ik wil vandaag als Doornroosje de hele dag door slapen. Het lijkt mij een zaligheid, even niet te hoeven beleven. Wat heb je aan de zon als je niet naar buiten mag? De eenzaamheid stelt zich niet langer aan me voor maar slaat me zo hard in het gezicht dat het me murw maakt. 'Hierna' lijkt onrealistisch veraf en moed en volhouding ruilen zich vandaag in voor wanhoop. Ik heb altijd gedacht dat ik goed alleen kon zijn. Ik geloof dat dat nog steeds zo is, maar er is een wezenlijk verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn. In normale omstandigheden kan je even alleen zijn om je daarna terug te omringen met mensen die je nauw aan het hart liggen. Met eenzaamheid gaat het anders. Het is een eng, sluipend gif dat zich steeds meer meester over je maakt tot het je denken en je gevoel overheerst. Het is hardnekkig. Het doet meer zeer en je krijgt het niet zomaar weggepoetst, ook niet met de strafste zeep en de grootste ...