Kerstgemis
Kerstgemis (v1)
We zijn groot geworden daar waar klein
zich verborgen hield achter de zetel
of onder de mat. Ieder huis heeft zijn kruis
en ik vraag me af waar het onze is gebleven.
Ik speur de hoeken van de kamer nooit meer af.
Ik hou mijn adem niet meer in, loop niet langer
op de toppen van mijn tenen, en toch.
Als de olifant de porseleinen kast in komt,
treedt de melodie van weleer in werking.
Ik ben niet langer oud maar vijf
en het huis besluit om geen thuis meer te blijven.
Het heeft het stof van zich afgeschud
door te daveren in zijn grondvesten.
We hebben het niet meer vast geankerd.
We lieten hem begaan tot het wiegen
in ons lijf stopte en de agressieve golven
van verdriet kleiner werden. Het hoofd -te vol
om aan gevulde kalkoen te denken- ging alle kanten uit.
En zeg me dan hoe ik je daar bovenop met kerst moet missen.
Anke Verleysen
Reacties
Een reactie posten