Het donkergrijs van de muren komt op hem af. De stilte vertaalt zich in honderden schreeuwen. Hoevelen zijn hem vooraf gegaan? Hoe vaak poogden ze alles neer te halen nog voor ze zelf terug op hun benen konden staan? Bescherming biedt geen soelaas. Het is een drogreden waarmee je volgestopt wordt tot je het zwijgen verleert. Geen proppen in monden, geen fixaties, maar pillen die het liefst nog langs je aderen stromen. ‘Rustig worden, mijnheer.’ Wat is huilen zonder armen? Hij is een dier zonder pels, een schietschijf waar geen kogel langskomt omdat de lijnen van zijn huid te doorzichtig zijn en te veel verraden waar het hart getroffen kan worden. Er is glas in de rechterbovenhoek waarlangs wolken voorbijkomen. Het zorgt voor een streepje zonlicht in een kamer die angst laat regeren. Een wereld die ooit anders is geweest, maar nu haast onbereikbaar lijkt. Hoe kan hij alles dichterbij halen? Hij sluit de ogen, nog niet voorgoed. In zijn hoofd is meer mogelijk. Worden hier ...
