Stout

 

Stout

 

Je moet stout zijn om uit jezelf te breken.

De whisky langs de verkeerde kant

van het glas uitgieten om er geen slokjes

maar sloten mee te vullen en de oude, zatte koeien

bij de horens pakken en ze eindelijk op hun plaats zetten.

Je geeft ze geen tijd om te loeien, want dit is jouw moment.

 

Je moet je ogen niet uitwrijven, maar

je mag staren tot er een vrouw passeert

op veel te hoge hakken. Je moet niet wensen

dat ze valt want zo stout ben je niet.

Je moet afwachten tot de prooi

uit je zicht is verdwenen en dan jezelf aan de tand voelen

of zij is wie jij wil worden. Je wil je hakken horen klakken.

 

Je moet je haren achterover gooien

met een flair van m’as-tu vu om zeker te weten

dat men jou zag. Je moet je smaller maken dan je bent,

je lippen tuiten zonder naar vis te ruiken, jezelf herhalen

tot je niet langer tolt en je je eigen wartaal

weer in kan slikken. Je bent geen stripfiguur.

 

Je longen moeten niet langer zuurstof krijgen

maar roet zonder filters, rook om in te verdwijnen

want wat is je weg zoeken zonder smog?

Je moet gieren, tieren en niet weten hoe de taal

weer bij elkaar te trekken, slaan in stof tot je vuisten

niet langer rotsen zijn maar versplinterde botten

aan een ander hand. Dit is voortaan jouw land.

 

Je moet uit je vel breken omdat je te lang

het lieve meisje was dat zich koest en vooral tezamen

moest houden. Jouw ontvlamde stoutheid mag de grens afbranden:

je bent niet meer, je bent niet, je bent in dit alles

wie je nooit mocht zijn. Met een overschot aan huid

moet je je opnieuw toedekken want het is kouder aan de overkant.

 

En dan moet je je sussen, tot je het gelooft.

Anke Verleysen