De duimen van de klaproos

 

Klaproos (v1)

Wat als jij je vingers 

voor je gezicht houdt,

de zon een lesje leert

maar amper ruimte laat

om tot je kern te komen?

Je wil tussen de spleten door

naar de wereld lachen

maar weet niet langer hoe.

Ze hebben je nooit geleerd

hoe bloemen hun geur behouden.

Je denkt dat het veilig is

als je je duimen in je uitlopers duwt,

maar er speelt geen muziek.

Je wil je eigen melodie maken, 

als een mantra blijven 'dag' zeggen 

tot het avond wordt.

Je zou een aangedreven stuiterbal kunnen zijn

die zacht en vast tegen de schenen 

van het leven aanschopt, 

maar je hebt geen voeten

en uren tellen helpt niet langer:

de tijd tikt er niet sneller door.

Je pupillen willen wennen 

aan het licht, verengen zich tot staarten. 

Ze denken dat er katten aan hangen

die -eens in het nauw gedreven-

schichtig om zich heen slaan

zonder klauwen.

Wat zou een klaproos doen

als ze vergeet om uit te klappen,

zichzelf steeds weer omhult

en rilt: 'Zie me niet als ik bloei.'?

Je graaft je eigen graf, speurt

in het gras naar iets vertrouwds

wat achter werd gelaten, een vezel

of een grasspriet waar je vroeger op kon bouwen.

'Het heeft geen zin' denk je

terwijl hij zich uit het zicht naast je nestelt,

luwte biedt, de straling verjaagt en zegt:

"Zelfs in de schaduw kan je bloeien."

Anke Verleysen