Over de dagen die vallen

Druilerige mensen dagen op (v1)

We zullen de dag van vandaag

niet langer dusdanig noemen

als hij bijna alles uit elkaar laat vallen.

We noemen hem weerstand,

chaos en gebrek. We zetten ons

verstand op nul om de dingen aan te kunnen

daar waar we zelf uit staan 

en uit meer dan getallen bestaan.

We doen ons best om hem bij elkaar te houden,

te gaan liggen voor hij valt,

zodat hij vergeet te breken 

niet enkel omdat we willen voorkomen

maar vooral omdat we het scherven rapen moe zijn.

We lopen onszelf voorbij daar waar de dag

de grenzen aan de startlinie legde.

We staren het ijle in omdat we hopen

dat er alsnog een eindmeet zal verschijnen,

we willen juichen als een loper over datum.

We willen dat de dag genade kent,

en mededogen maar hij heeft geen ogen.

We kneden hem eerst tot mens

die hij niet is en weigeren hem vervolgens

aan te spreken met zijn naam.

Dat hoort niet voor een mens, noch voor een dag.

De troost die we in gedachten hebben,

krijgt geen vorm: de dag weigert te huilen,

zoals wij en dus zoeken we iemand

die het van hem over wil nemen.

We vinden het in een meisje dat bang is

voor de tandarts. Het lijkt evident

om schuw te zijn voor grootse dingen

die ooit weer klein zullen worden 

en dus reiken we armen aan.

We zetten onze eigen angst even opzij,

zeggen: 'Huil maar, bij mij ben je veilig.'

Anke Verleysen