Schaduwzijden
Medicijnvrouw (v1)
De dagen gaan voorbij
en we hebben het medicijn
nog steeds niet gevonden.
We zoeken het in een woord
dat uit haar mond komt.
We noemen het ‘volhouden’.
Ze zegt dat dat beter werkt
dan een handvol pillen samen.
Ik wil haar graag geloven,
mijn medicijnvrouw.
Tunnelzicht (v1)
De dagen zien zwart
en al onze witwaspraktijken
schijnen zich te herleiden
tot strepen op een bevuilde ziel.
We zijn nergens toe gekomen
en raakten niets meer aan.
We bestaan uit een lijf
waarvan de haren niet langer gaan staan.
We hangen geen lampen meer op
en laten geen licht meer schijnen.
We vergaren stof en hebben geen maskers
om ons tegen onszelf te beschermen.
Die dag wint de tunnel het
van de tristesse.
Hij (v1)
Hij slikt en ik denk:
‘Wat is hij mooi als hij dat doet
en als hij zich neer weet gezeten,
op de rand van de stoel
klaar om op te staan
nog voor hij goed en wel
de scherpe hoeken kan omzeilen.’
Als hij staat, wil hij hangen
omdat zijn lijf niet meer weet
wat het is om niet moe te zijn.
Hij wil zweven en ik zeg hem
dat alles mogelijk is in mijn armen.
Versplinterd (v1)
Hoe het bijeenhouden
moeilijker wordt in de massa.
Hoe wij verbleken
daar waar men ons kleurpotloden aanreikt.
We worden kleiner,
meten ons niet langer met reuzen.
We zijn proportioneel gekrompen
in ons denken en hollen onszelf
achterna in cirkels.
Als we een staart hadden,
zouden we ons gebeten hebben.
Wie weet of we ons ooit zouden loslaten.
Het moet niet altijd van een ander afhangen.
Wat men wil (v1)
Hij huilt als een wolf
die de maan niet langer
mag aanschouwen.
Men legt hem aan banden,
probeert hem tam te maken
en vergeet daarbij
dat hij het eigenlijk al langer was.
Men leidt hem naar een plek
waar hij ongestoord
de lege ruimte kan vullen
met zijn klanken en als hij aanzet,
laat men zijn hand los.
Men zegt hem dat hij veilig is
terwijl hij eigenlijk alleen maar
vastgehouden wil worden.
Zo (v1)
Ik kan het niet, denkt ze:
De muren zachter maken
en doen alsof ze niet langer
op me afkomen.
De honden muilkorven
en hen met één vinger
het zwijgen opleggen.
Zo werkt het leven niet,
zo zitten honden en muren
niet in elkaar.
© Anke Verleysen
Reacties
Een reactie posten