De gezichten van verdriet

 

Verdriet kent vele gezichten

 

De glimlach van de ander

die je niet mocht ontvangen.

 

Het happen naar lucht

van het kind dat niet kon zijn.

 

De verbittering in de herinnering

die ons weer dezelfde mokerslag toedient,

maar telkens in een andere vorm.

 

Het scalpel dat werd gebruikt

om in vlees te snijden

waar je te veel van houdt.

 

Het gemis dat hij in zijn armen

voor je bewaart: in geur

en in opnieuw hetzelfde zien

door andere ogen.

 

Je wil dat men niet gooit

met verdriet.

 

Je wil dat het in dons wordt geborgen.

 

Je bent bang omdat je niet weet

of het kraters na zal laten,

of je wel sterk genoeg bent

om het te dragen

en of het niet naast je

zal belanden.

 

Je kent het verdriet

maar je kent je angst beter.

Kleibeelden en tekst 

Anke Verleysen