Niemand is een eiland
Meer nog (v1)
Het hoofd moet leeg
voor het me laat verdrinken
in klein en groot verdriet.
Ik zoek troost maar vind je niet.
Vandaag loop je langs mijn lijnen
omdat ik bang ben dat je mij
in mijn kern zal breken.
En dus vlucht ik het dorp in,
probeer ik je naam niet te vormen,
loop ik aan boeken voorbij
zodat ze in hun herdruk
geen nieuwe afdrukken nalaten.
Het is amper een indruk
dat ik hier al ben geweest,
het zijn de straatstenen die ik herken
maar dan dichter bij huis
omdat kasseien elders mooier kunnen lijken.
Tijdens mijn vluchtroute langs velden
en pleinen weet ik nog steeds niet
waar de uitgang zich bevindt.
Het is op die denkbeeldige plek
dat je nog meer aan me kleeft.
Ik scandeer je naam, vervloek mezelf
omdat het mooie pijn doet
en omdat de bouwstenen van huizen
die langs me verschijnen me niet kunnen horen.
Ik wil dat je bestaat, meer nog
dan de leegte die je in me achter laat.
Anke Verleysen
Reacties
Een reactie posten