Imaginaire poëzie: slotdag poëzieweek

Vier surrealistische, imaginaire liefdesgedichten (inclusief vogelwolken) mogen wel op de slotdag van  de week van de poëzie. 







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elfjes

Afbeelding
  Kookpot pruttelt hard zijn stem harder het is nooit lekker genoeg   Muren gillen hard handen over oren het horen knettert luid na   Slapen doet het meer dan ooit nu het niet langer davert   hier woonden wij tot we besloten dat het genoeg was daar   Jij vroeg me of ik altijd van je zou houden: illusie   Dat wil licht niet meer dragen vraagt niet langer om jou   Anke Verleysen
Meer lezen

vrouw

Afbeelding
  Vrouw   U wilt dat ik een vrouw voor u maak die een vuist vouwt tegen onrecht en ze opsteekt om gezien te worden. Dat ze op de barricades gaat staan en haar stem gebruikt, veel meer dan om tot zichzelf te komen.   U wilt dat ze sterk is zelfs als ze voelt dat het leven even niet lief is. U wilt dat zij lief is voor het leven want wederkerigheid leidt tot beloning.   U wilt dat ik een vrouw voor u maak die kinderen baart die van haar houden, die haar mama noemen en die zich in haar herhaald zien in andere vormen.   U wilt dat ze met brood in haar handen de kinderen voedt en dat ze de dorstigen lest, niet langer door ze enkel aan te kijken.   U wilt dat ik een vrouw voor u maak die niet langer houdt van vuur, maar zelf het vuur is. Dat ze harten aansteekt met haar glimlach, dat ze kleine branden blust met haar armen.   U wilt dat ik een vrouw voor u maak die wiegt om niet langer wakker te worden, die waakt om warmte af te geven,...
Meer lezen

poëtisch kortverhaal

Afbeelding
  Het donkergrijs van de muren komt op hem af. De stilte vertaalt zich in honderden schreeuwen. Hoevelen zijn hem vooraf gegaan? Hoe vaak poogden ze alles neer te halen nog voor ze zelf terug op hun benen konden staan? Bescherming biedt geen soelaas. Het is een drogreden waarmee je volgestopt wordt tot je het zwijgen verleert. Geen proppen in monden, geen fixaties, maar pillen die het liefst nog langs je aderen stromen. ‘Rustig worden, mijnheer.’ Wat is huilen zonder armen? Hij is een dier zonder pels, een schietschijf waar geen kogel langskomt omdat de lijnen van zijn huid te doorzichtig zijn en te veel verraden waar het hart getroffen kan worden. Er is glas in de rechterbovenhoek waarlangs wolken voorbijkomen. Het zorgt voor een streepje zonlicht in een kamer die angst laat regeren.   Een wereld die ooit anders is geweest, maar nu haast onbereikbaar lijkt. Hoe kan hij alles dichterbij halen? Hij sluit de ogen, nog niet voorgoed. In zijn hoofd is meer mogelijk. Worden hier ...
Meer lezen