Het blad

 

Het blad – tvv een noodzakelijk uur

 

Het spijt me

voor alle angsten die je achterliet

voor al de keren dat je jezelf niet langer zag

voor al het donker dat tussen je haren bleef hangen

voor de bril met de vuile glazen waardoor alles wazig werd

voor het leven dat je niet langer wilde omarmen

voor de gemiste verhalen die ergens in de verte bleven, uit neergedaalde nevel bestonden

voor de gretigheid die je verloor

voor het ter plekke blijven trappelen tot je tenen blauw zagen

en je benen moe werden

voor de holtes die je niet gevuld kreeg

voor de tristesse die uit al je kieren kroop waardoor je alle wanhoop op een hoopje gooide

en het harder liet waaien in huis

voor de opties die nooit ingevuld werden

voor het missen van de vraagtekens in je ogen

voor het zetten van punten in plaats van komma’s

voor het gillen in je hoofd zonder geluid

voor het tranenmasker dat te klein was en je niet langer paste

voor de onrust in je blik, het wippen van je been, de bogen die steeds groter werden

voor de slapeloze nachten, de levensechte herinneringen, de dromen waar niemand aan kon komen

voor de kleren die te zwaar wogen, het vel dat te gespannen stond

voor het haar dat rechtkwam op je armen en dat niet meer durfde liggen omdat het niet langer rust herkende

voor het gevaar dat vroeger dichterbij bracht, de ongevraagde aanraking van het donkere verleden

voor de monsters die bij naam werden genoemd maar niet gekooid werden

voor de nachten die te lang leken en aansloten op de radeloze dagen

voor de uitzichtloosheid van de einder

voor de te lange stiltes tussen enge basgitaren door

voor het ongetemd geweld dat niet meer tot bedaren kwam

voor de uren waarin er niet geleefd kon worden, de plaatsen die niet meer werden bevroren,

voor het beeld dat eenmaal stukgeslagen in je hoofd nog het meeste scherven kende

voor de angsten die niet gedoofd werden, het vuur dat te heet voor je werd

voor het hoofd dat de controle kwijt was en geen richting meer wist te kiezen

voor de klok waarbij de wijzers op vijf voor twaalf bleven hangen

voor de deur die te vaak werd dichtgeslagen

voor de stormen en het te kleine schip

voor de piraat die nooit zijn diploma haalde

voor het beest in de mens en de man in het beest

voor het beven dat netjes onder tafel werd bewaard

voor de koude dat alle vormen van warmte uit je kleren hield

voor het gezicht dat scheuren van de tijd vertoonde

voor de aap die niet meer uit de natte mouw wou komen

voor het afleiden van tranen

voor het ophouden van de vele vormen van verdriet

voor het monddood maken van gemis

voor het kooien van verlangen.

 

Het spijt me.

Tekst AV