Ode aan het meisje
Ze is nog vrij
van schrammen. De tijd heeft nog geen vat op haar gehad. Haar huid is zacht als
zijde en bleek als boter. Ze draagt haar sproeten als overwinningen. Er waren
tijden waarin ze van vel wou ruilen. Nu begint ze met mondjesmaat te begrijpen
hoe mooi elk vlekje haar maakt. Ik herhaal de betere vorm van mezelf vaak in
haar omdat ik wil dat ze de zekerheden in haar lichaam opslaat zodat ze stevig vast
geankerd uit kan groeien en bestand is tegen wervelwinden. Ze is mondig, mijn
meisje. De taal heeft zich in haar genesteld en ze laat de woorden graag in en
uit haar ademen. Soms doet ze dat te hard en soms te zacht. Ze zoekt naar een volume
dat haar het beste past. Als ze tekent, kruipt ze met haar hele zijn in het blad.
Soms is het wonderlijk hoe goed we op elkaar lijken. Ze verschuilt zich eerst in
een wereld die veilig voor haar voelt en als ze zichzelf overtroffen heeft,
zoekt ze de bevestiging die ik tijdens het proces op het puntje van mijn tong voor
haar bewaarde. Dan vraagt ze ‘echt?’ om de dingen realistischer te maken. Alsof
ze het de eerste keer niet helemaal gelooft en pas echt ten volle kan genieten
van de herhaling. Soms gaan de dingen niet vanzelf en bestaat ze tijdelijk uit
tranen die haar wangen in waterplassen veranderen. Dan zijn mijn vingers kanalen
waarlangs haar rivieren kunnen vloeien en probeert mijn stem mee de cadans van
de stroom te bepalen: ‘Huil maar, het is oké. Hier ben je veilig.’ Mijn meisje verdwijnt graag in armen, dan drukt
ze haar tengere lijf tegen me aan en voel ik hoe de spanning van haar schouders
naar de mijne overspringt en langzaam in de kieren tussen ons in verdwijnt. Knuffelen
is ook een vorm van leven. Mocht ze kunnen, ze zou het verheffen tot een nieuwe levenskunst.
Soms is ze voorzichtig als het op nieuwe vriendschappen aankomt. Ze toetst en bevraagt
om te zien of de dingen die haar wereld op de kaart zetten ook onvoorspelbaar kunnen zijn. Dan praten we honderduit,
zij in een heden en ik in een verleden, alsof leeftijd slechts een nummer is
dat er eigenlijk niet toe doet. Het heeft ons geleerd dat ervaringen mooier worden
als ze gedeeld worden. Als ervaringsdeskundigen van dit kleine leven, zijn er zekerheden: meisjes stralen meer
als ze kunnen giechelen.
Reacties
Een reactie posten