Ik wil huilen om wat ik voel en wat ik niet voel. Ik wil huilen om herwonnen inzichten en oud verdriet dat niet langer eindig lijkt. Huilen om jou met al je kanten waarvan sommigen nooit het zonlicht zagen. Ik wil huilen om wat in de knop werd gebroken. Huilen om wat was, is en misschien niet meer komt. Om woorden die ik niet geplaatst krijg en om zij die zichzelf plaatsen. Om de poëzie die zich verschuilt voor blutsen terwijl het ook geblutste poëzie kan zijn. Ik wil huilen om mijn ogen weer plaats te geven en te beseffen dat ze meer kunnen dan kort kijken en aandacht bewaren in de omgekeerde geprojecteerde holte in mijn hoofd. Ik wil huilen om de zoveelste dode opengereten egel op straat. Om het houten kistje van de boer dat werd opengebroken, het geld dat werd gestolen, de aardappelen die werden meegenomen en dat hij toch tegen beter weten in blijft proberen te geloven dat er mensen zijn die het goed met hem voorhebben. Ik wil huilen voor de man die het blijft donker voor me maken. Voor de vrouw die vindt dat ze ook onbeschoft mag gedijen. Voor haar gevloek waarin de hoofdrol voor mij is weggelegd. Voor de angst waarin ze me achterlaat als ze de deur nooit helemaal dicht trekt. Ik wil huilen voor de naam die werd vergeten. Voor het verhaal dat toch nog verteld moet worden. Voor het raken en aanraken van zwart-wit kleuren. Voor de veren die me droog deppen. Voor de woorden die haasje over springen in mijn hoofd en waarvan het lijkt alsof ze in vuur en vlam staan en hevig in het rond springen om hun eigen voeten niet te verbranden. Voor de zachtheid die ik ben vergeten. Voor de herinnering aan een lijf dat uitgewist moet worden. Voor de rekensom op het telraam waarbij de juiste uitkomst me ontsnapt. Voor de nachten die me overmannen tot ik alleen nog uit angst besta en uit vermoeid verdriet.Ik wil huilen maar ik vind de juiste tranen niet.
Anke Verleysen
Reacties
Een reactie posten