Zwijgen - gedichten
De angst
zet het geluk
niet
langer aan de kant.
Je
raakt het thuis voelen aan,
legt
er je vinger op
en
probeert het gevoel te bewaren.
Je
zegt dat de bom tikt
tot de
kledingkast ontploft:
en dan
zullen we overal
stukjes
van onszelf terugvinden.
----------------------------------------------
Bubbel
Je
hebt ons in lucht gewikkeld,
gewacht
tot we samen
op
zouden stijgen.
We
dachten dat de warmte
in de
ballon ons goed zou doen
maar
we hadden niet verwacht
dat
iemand onze bubbel
zo
snel zou doorprikken.
--------------------------------------------
Mist
Mag ik
de mist
voor
je vangen,
hem in
een doosje doen
waar
jij niet langer
door
kunt kijken?
En als
alles eens opgeklaard is,
mag ik
dan de mist uit jouw ogen
kussen
zodat helder
beter
wordt door jou.
----------------------------------------
Middel
Mag
mijn zelf uit jou bestaan?
En
mijn geloof dan uit mezelf?
Dat
gaat makkelijker
dan de
meeste dingen.
Het
vraagt minder doel
en
meer middel.
Jij
mag het middel zijn
dat me
overeind houdt.
------------------------------------------
Bladeren
Ik
pluk de bladeren
van de
boom.
Ze
zijn te dood
om te
vallen,
ze
zijn afgesneden,
vinden
verkleuren leuker
in
mijn haar.
Ik
verzamel ze in mijn kruin,
doe
alsof ik de boom word
en
niet langer vanzelf
doodga.
------------------------------------------------
Doorlaatbaar
‘Dat
we doorlaatbaar zijn’ zeg ik hem.
‘Dat
hij zo bij me naar binnen mag komen’
antwoordt
hij.
‘Dat
de uitzondering de regel bevestigt’
zeg ik
hem.
‘Dat
hij altijd graag al eens een uitzondering
wou
genoemd worden en dat ik mooier word
als ik
het licht doorlaat’ antwoordt hij
terwijl hij het licht voor me vangt.
----------------------------------------------------------
Woelig
Je
dobbert in woelig water
ingebakerd
weet je niet
aan
wat je je nog vast
kan
klampen.
Je
armen doen pijn
maar
je weigert
het te
voelen.
---------------------------------------------
Componist
de danse
“We
moeten dansen” zeg je
en ik
kijk naar een plaats
om de
grond gelijk te maken
en tot
gruis te herleiden.
“Je
danst niet, je stampt
de
aarde plat” zeg je.
“Ik
denk dat het noten zijn”
zeg
ik, terwijl ik uit de grond
muziek
maak.
---------------------------------------------------
Huppelen
Ik
geef je mijn kind uit handen
zoals
dat heet en hoop dat je
het
leert huppelen.
Je zal
zeggen dat het eerst
moet
leren lopen en dat het
voet
na voet de aarde
moet
leren voelen.
Ik zal
je vragen waarom
we
moeten stappen
als we
ook in de lucht
kunnen
springen
en jij
zal zeggen
dat je
de lucht
liever
geen ruimte laat.
----------------------------------------------------------
Confituur
Ik wil
wel de pot confituur
voor
je zijn waarin je je vinger dopt,
je
langs de randen van het glas gaat
en je
de suiker uit de plooien haalt.
Ik wil
wel op je boterham
smelten
tot ik ook de boter word
maar
nog meer wil ik in jou
oplossen
tot je vergeet
dat ik
ooit doodgewone confituur
voor
je was.
------------------------------------------------------------
Rillen
Je
rilt als een espenblad
en het
waait hard.
Er
valt veel te vertellen
en ook
bomen kunnen praten.
Ze
doen meer dan met hun bladeren
wapperen.
Ze gieren met de wind mee,
zeggen
dat de grond waarin hun wortels groeien
weer
dikker is en vaster aan je voeten.
Ze
zeggen dat er weer ruimte is
om
volop te kunnen bestaan.
--------------------------------------------------------
Waterval
Huil
maar
breek
door de angst heen.
Loop
naar de andere kant
van
het water, waar je tranen
kunnen
vloeien als watervallen.
Het
ergste wat er kan gebeuren
is dat
je dreigt te verdrinken
en dan
zullen er handen zijn
Als we
nu eens doen
alsof
de tijd helden
van
ons maakt.
Als we
nu eens
een
handdoek als cape
zouden
inzetten.
Als we
nu eens
leren
vliegen,
zouden
we dan vanzelf
kleiner
worden?
---------------------------------------------------------
Kanker
Je kan
je tegen alles wapenen
maar
niet tegen een kroniek
van
een aangekondigde dood.
Ze
zouden het moeten afschaffen:
een
lijdensweg om van weg te lopen.
Je wil
de aankondiging uit de weg gaan
en er
een goed nieuws gesprek van maken.
Je zou
willen weten hoe kanker
terug
een ziekte wordt van het verleden.
------------------------------------------------------
De
auto van je ogen
De
auto van je ogen
rijdt
mijn richting uit.
Ik
probeer geen kant
te
kiezen en de weg
van
langs de berm
verder
te bekijken.
Je mag
je zicht
niet
verliezen
aan
straatstenen.
Je
moet verder
dan
het voetpad.
Maak
er een pad
met
mozaïeken van.
---------------------------------------------------------------------------------
Gedijen
(voor
Silas)
Het is
de jongen in de man
die
zijn armen voor me spreidt
en
terzelfdertijd zijn vingers
dichtknijpt.
“Kom
maar” zeg ik, we halen
de
kramp uit je lijf
en
laten je longen weer vollopen
met
dat waar ze voor gemaakt zijn.
We
omarmen de stilte nog meer
dan elkaar,
laten ze tussen ons bestaan.
We
bewaren de restjes taal niet langer.
Krampachtig
gedijt zij slechts slecht.
-------------------------------------------------------
Ontwarren
Laat
de klok maar
verder
tikken, ik hou
terwijl
mijn adem in
omdat
ik bang ben
dat ik
je met elke uitademing
verder
weg blaas.
Het
liefst span ik
een
touw rond je armen,
wikkel
ik je rond
tot je
een cocon wordt
en je
later weer uit
je
eigen vel kan breken.
Ik heb
de wijzer in mij stil gelegd
omdat
ik niet langer hou
van
kleine geluiden
die
steeds luider klinken.
Ik hou
mijn adem verder in
terwijl
je door me waait
je
eigen draden opnieuw ontwart
en de
lucht voor me uitzet.
Reacties
Een reactie posten