ankeverleysen

 Loved it @ Diskus, Aalst.

 De kinderlijke vereenvoudiging van Matisse. AV

Een ouder gedicht. Anke Verleysen   

  Afdruk  Het zijn doornen die prikken,  niet je duimen die je in de lucht houdt.  Als er een vogeldans op zou volgen,  imiteerde ik zonder twijfel een meeuw.  Of een kip want ik wil eetbaar zijn  voor carnivoren. Laat mij dan wat rest  van deze afdruk verder uitdragen  tot de dag tolt en tegen zichzelf aanholt.  Opnieuw. En opnieuw.  Het is in de herhaling  dat ik me terug zal vinden. Anke Verleysen (poëzie bij onderstaande tekst) ‐----------------------------------------------------------------------- Afdruk Je steekt je duimen in de lucht. Ik vraag je of ik ze mag lenen. Je geeft ze me. Ik neem ze, maak een afdruk op mijn hand om zeker te zijn dat ik ze voel wanneer ik ze nodig heb. Je lacht en ik zie je graag lachen. Zelfs al zit alles verborgen. Al had je drie mondmaskers op. Je lacht met je ogen. Daar kan geen mondverberger tegenop. Iemand van ons moet het doen. Lachen, bedoel ik. ‘Of de kinderen thuis zijn en of ik z...

  Aquarel

Vier surrealistische, imaginaire liefdesgedichten (inclusief vogelwolken) mogen wel op de slotdag van  de week van de poëzie. 

    De man met de blauwe ogen neemt het glooiend landschap voor zijn rekening. Hij bergt bergen in mijn hoofd en vraagt mij niet langer om alles te beklimmen.   “Ik wil dat je de wereld kleiner voor mij maakt want ik ben bang om bij elke beweging aardbevingen uit te lokken. Hoe kunnen we ooit onszelf terugvinden als er lawines ontstaan en wij bedolven worden onder ijs en onze eigen handen?” zeg ik.   “Doe mij na” zegt hij. Hij neemt me bij de hand en zet de eerste stap. “Zo beklim je bergen, niet in gehelen maar in kleine delen.” Ik ken zijn verleden niet, enkel het mijne dat soms naar zoethout smaakt. Ik hou van andere dingen.   Hij weet nog niet dat hij me raakt. Ik blijf in het heden, hef voor hem mijn veter heel even van de grond.   --------------------------------------------------------------------------------   De man met de blauwe ogen had zo dicht niet gemogen zo ver als hij leek zo dw...