ankeverleysen

Tijdens het stilstaan in Coronatijd: Een experiment met make-up. Na:

  Verdriet kent vele gezichten   De glimlach van de ander die je niet mocht ontvangen.   Het happen naar lucht van het kind dat niet kon zijn.   De verbittering in de herinnering die ons weer dezelfde mokerslag toedient, maar telkens in een andere vorm.   Het scalpel dat werd gebruikt om in vlees te snijden waar je te veel van houdt.   Het gemis dat hij in zijn armen voor je bewaart: in geur en in opnieuw hetzelfde zien door andere ogen.   Je wil dat men niet gooit met verdriet.   Je wil dat het in dons wordt geborgen.   Je bent bang omdat je niet weet of het kraters na zal laten, of je wel sterk genoeg bent om het te dragen en of het niet naast je zal belanden.   Je kent het verdriet maar je kent je angst beter. Kleibeelden en tekst  Anke Verleysen

  quarantaine gedachtenboek in woord en beeld week 1 Zondag 21/2 Ik wil niet zwanger zijn van Covid. Ik wil geen tweede streepje op de balk. Het kan nog verkleuren. Geurzin, kom terug. Nu. Twee streepjes. De test zal verouderd zijn. Hij ligt hier al een tijdje. Hij zal zijn houdbaarheidsdatum overschreden hebben. Zeg me dat de test fout is en dat ik me de twee streepjes heb ingebeeld. Zeg me dat de waanzin hier begint. De verpleegster heeft haar hoorns opgezet. Je hoort haar kijven, beseft nog niet dat er aan haar vinger een mens van vlees en bloed hangt. Je wil bekomen nog voor en wel het allemaal goed tot je doordringt, maar ze geeft je geen adempauze, niet in letterlijke noch figuurlijke zin. Je verzint er een veulen bij, waarbij zij met volle geweld haar sporen in de flanken van het beest duwt. Ze raakt je daar waar jij je het meest laat raken. In haar superieure positie probeert ze je onder de tang te houden. Je wil steigeren, maar je huilt. Je wil jammeren, maar je zw...

Meer nog (v1) Het hoofd moet leeg voor het me laat verdrinken in klein en groot verdriet. Ik zoek troost maar vind je niet. Vandaag loop je langs mijn lijnen omdat ik bang ben dat je mij in mijn kern zal breken. En dus vlucht ik het dorp in, probeer ik je naam niet te vormen, loop ik aan boeken voorbij zodat ze in hun herdruk geen nieuwe afdrukken nalaten. Het is amper een indruk dat ik hier al ben geweest, het zijn de straatstenen die ik herken maar dan dichter bij huis  omdat kasseien elders mooier kunnen lijken. Tijdens mijn vluchtroute langs velden en pleinen weet ik nog steeds niet waar de uitgang zich bevindt. Het is op die denkbeeldige plek  dat je nog meer aan me kleeft. Ik scandeer je naam, vervloek mezelf omdat het mooie pijn doet en omdat de bouwstenen van huizen die langs me verschijnen me niet kunnen horen. Ik wil dat je bestaat, meer nog dan de leegte die je in me achter laat. Anke Verleysen Gedicht Bart Moeyaert  'Broere' piano Bart Moeyaert My bed - Nina V...

  Mislukte mandarijnen en 2 limoenen op een blauw doek. Waarnemend tekenen, pastelkrijt en pastelpotlood

Naar Colombiaanse kunst, Goud weergeven. Pastelpotloden op zwart papier. Lama Blauwtand Sieraad  Gouden masker Colombia  

foto AV Eilandoverlevers noemde ik ze in een bestand. Je moet wat verbeelding hebben om mijn wereld draaiende te houden. Zij die de selectie voor de blog nog niet haalden. Zij die uit de boot vielen, overleefden en door het zwemmen toch nog de rand haalden. Een selectie van quotes en korte, kleine oudere fragmenten (eerste versies) uit de gebundelde teksten van de voorbije 2 jaren. Als je naar ziektebeelden zoekt, wil ik anders wel eens gillend weglopen.  ***   Kleine zij: ‘Mama, doe nog eens dat trucje.’ Zij: ‘Met wat?’ Kleine zij: ‘Met jouw woorden.’ Zij: ‘Ik hou van je.’  ***   Zij: ‘Zoon wat heb jij vandaag al gedaan om de mensheid te veranderen?’ Hij: ‘Mijn huiswerk gemaakt.’  *** Het is niet het nummer op je weegschaal dat telt.  Het is het aantal keer dat je vandaag glimlachte.  ***   Ik zie de magnolia op mijn camera en denk: ‘wat is de wereld klein geworden.’  ***   “Hier mag je ...